عفونت مقاربتی، بیماری های مقاربتی، بیماریهای آمیزشی یا بیماریهای جنسی چیست؟

 

عفونت مقاربتی (STI) عفونتی است که از طریق تماس جنسی منتقل می شود. تعداد زیادی بیماری مقاربتی وجود دارد اما این مقاله بر کلامیدیا، سوزاک و سیفلیس تمرکز دارد. این بیماری های مقاربتی می توانند مسائل و مشکلات سلامتی طولانی مدتی را ایجاد کنند. داشتن STI همچنین خطر ابتلا به ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) و در نهایت ایدز را در صورت قرار گرفتن در معرض آن افزایش می دهد.
عفونت های مقاربتی عبارتند از کلامیدیا، سوزاک، ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) یا زگیل، تبخال، سیفلیس و ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV، عامل سندرم نقص ایمنی اکتسابی یا ایدز.

 

 

عفونت کلامیدیا در رابطه جنسی چیست؟

 کلامیدیا شایع ترین STD گزارش شده می باشد. کلامیدیا توسط نوعی باکتری به نام کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد می شود که می تواند در حین رابطه جنسی واژینال، رابطه جنسی دهانی یا مقعدی از فردی به فرد دیگر منتقل شود. عفونت ها می توانند در دهان، اندام های تناسلی، مجرای ادرار و رکتوم رخ دهند. در زنان شایع ترین محل عفونت دهانه رحم (سرویکس) است.

 

 

عوامل خطر کلامیدیا (منتقل از رابطه جنسی) چیست؟

عوامل زیر خطر ابتلا به کلامیدیا را افزایش می دهند:

-داشتن یک شریک جنسی جدید

-داشتن بیش از یک شریک جنسی

-داشتن شریک جنسی که بیش از یک شریک جنسی دارد

-داشتن رابطه جنسی با فردی که مبتلا به بیماری مقاربتی است

-داشتن یک STI در حال حاضر یا در گذشته

-عدم استفاده مداوم از کاندوم زمانی که در یک رابطه متقابل تک همسری قرار ندارید

-مبادله رابطه جنسی در ازای پول یا مواد مخدر

 

 

علائم کلامیدیا (عفونت آمیزشی) چیست؟

کلامیدیا معمولاً علائمی ایجاد نمی کند. هنگامی که علائم ظاهر می شوند، ممکن است بیش از چند روز تا چند هفته  از عفونت گذشته باشد. علائم ممکن است بسیار خفیف باشند و حتی ممکن است با عفونت مجاری ادراری یا عفونت های دیگر واژن اشتباه گرفته شوند.

شایع ترین علائم در زنان عبارتند از:

-ترشحات زرد رنگ از واژن یا مجرای ادرار

-تکرر ادرار یا درد حین ادرار کردن

-خونریزی واژینال بین پریودها

-خونریزی از مقعد، ترشح یا درد مقعدی

 

 

 

چگونه آزمایش کلامیدیا (عفونت رابطه جنسی) بدهم؟

در زنان، آزمایش کلامیدیا را می توان بر روی نمونه ادرار یا نمونه های گرفته شده با سواب از واژن، دهان، گلو، رکتوم یا ناحیه اطراف دهانه رحم انجام داد. می توانید در مطب متخصص زنان و زایمان خود (دکتر زنان) با سواب واژن یا راست روده می توانید آزمایش خود را انجام دهید. آزمایش غربالگری سالانه برای زنان کمتر از 25 سال و برای زنان 25 سال و بالاتر با عوامل خطر ابتلا به کلامیدیا توصیه می شود.

 

 

کلامیدیا(عفونت رابطه جنسی) چگونه درمان می شود؟

کلامیدیا با آنتی بیوتیک درمان می شود. شرکای جنسی نیز نیاز به آزمایش و درمان دارند. این شامل هر کسی می شود که در 60 روز گذشته با او رابطه جنسی داشته اید یا آخرین شریک جنسی شما بوده است. حتماً تمام داروهای خود را طبق دستور پزشک زنان کامل مصرف کنید.
کلامیدیا حتی در طول درمان می تواند به شرکای جنسی منتقل شود. شما باید تا پایان درمان از تماس جنسی خودداری کنید و شرکای جنسی شما نیز باید این کار را انجام دهند. همچنین باید 3 ماه پس از درمان مجدداً از نظر کلامیدیا آزمایش شوید.

 

 

چه عوارضی با کلامیدیا (عفونت رابطه جنسی) همراه است؟

در صورت عدم درمان، کلامیدیا می تواند عوارضی مانند بیماری التهابی لگن (PID) ایجاد کند. PID می تواند منجر به مشکلات سلامتی طولانی مدت شود و بر توانایی شما برای باردار شدن تأثیر بگذارد.

 

 

سوزاک یا گونوره  چیست؟

 سوزاک بعد از کلامیدیا دومین بیماری مقاربتی شایع است که عامل آن نیسریا گونوره آ یا گونوکوک یک دیپلوکوک گرم منفی ست. سوزاک و کلامیدیا اغلب با هم بروز می کنند. سوزاک توسط باکتری ایی ایجاد می شود که می تواند در طول رابطه جنسی واژینال، مقعدی یا دهانی به شریک جنسی منتقل شود.

 

 

عوامل خطر سوزاک چیست؟

عوامل خطر سوزاک مانند عوامل خطر کلامیدیا هستند 

-داشتن یک شریک جنسی جدید

-داشتن بیش از یک شریک جنسی

-داشتن شریک جنسی که بیش از یک شریک جنسی دارد

-داشتن رابطه جنسی با فردی که مبتلا به بیماری مقاربتی است

-داشتن یک STI در حال حاضر یا در گذشته

-عدم استفاده مداوم از کاندوم زمانی که در یک رابطه متقابل تک همسری قرار ندارید

-مبادله رابطه جنسی در ازای پول یا مواد مخدر

 

 

علائم سوزاک چیست؟

سوزاک اغلب علائمی ندارد یا فقط علائم بسیار خفیفی دارد. زنان مبتلا به سوزاک ممکن است فکر کنند که یک عفونت جزئی مجاری ادراری یا واژن دارند.

علائم شامل:

-ترشحات زرد رنگ واژن

-تکرر ادرار یا دردناک

-خونریزی واژینال بین پریودها

-خونریزی، ترشح یا درد مقعد
 

 

 

چگونه می توان برای سوزاک آزمایش داد؟

آزمایش سوزاک شبیه آزمایش کلامیدیا است. در زنان، آزمایش سوزاک را می توان بر روی نمونه ادرار یا نمونه هایی که با سواب از واژن، دهان، گلو، رکتوم یا ناحیه اطراف دهانه رحم گرفته شده است، انجام داد. آزمایش غربالگری سالانه برای زنان کمتر از 25 سال و برای زنان 25 سال و بالاتر با عوامل خطر سوزاک توصیه می شود.

 

 

 

سوزاک یا گونوره چگونه درمان می شود؟

سوزاک با دو نوع آنتی بیوتیک درمان می شود. درمان توصیه شده تزریق یک آنتی بیوتیک و به دنبال آن یک قرص از آنتی بیوتیک دیگر است. اگر تزریق در دسترس نباشد، می توان دو نوع قرص آنتی بیوتیک مصرف کرد. این درمان در برابر کلامیدیا نیز موثر است. شرکای جنسی نیز باید از نظر سوزاک آزمایش شده و تحت درمان قرار گیرند.

 

 

چه عوارضی با سوزاک همراه است؟

اگر سوزاک درمان نشود، می‌تواند منجر به عوارض طولانی مدت سلامتی مانند کلامیدیا، از جمله PID، و همچنین عفونت گنوکوکی منتشر شود.

 

 

 

سیفلیس چیست؟

سیفلیس توسط باکتری به نام ترپونما پالیدوم ایجاد می شود. این عفونت ممکن است باعث مشکلات سلامتی بزرگ یا مرگ در مراحل بعدی شود.
باکتری هایی که باعث سیفلیس می شوند از طریق بریدگی در پوست یا از طریق تماس با زخم سیفلیس شریک زندگی وارد بدن می شوند. این زخم به عنوان شانکر شناخته می شود. از آنجایی که این زخم معمولاً در فرج، واژن، مقعد یا آلت تناسلی ایجاد می‌شود، سیفلیس اغلب از طریق تماس جنسی منتقل می‌شود. زخم های تناسلی ناشی از سیفلیس نیز عفونت و انتقال HIV را آسان تر می کند. سیفلیس همچنین می تواند از طریق تماس با بثوراتی که در مراحل بعدی بیماری ظاهر می شود، پخش شود.

 

 

علائم سیفلیس چیست؟

علائم سیفلیس بر اساس مرحله متفاوت است:

 
مرحله اولیه: سیفلیس ابتدا به صورت یک شانکر بدون درد ظاهر می شود. این زخم بدون درمان در 3 تا 6 هفته از بین می رود.

مرحله ثانویه: اگر سیفلیس درمان نشود، مرحله بعدی با بهبود شانکر یا چندین هفته پس از ناپدید شدن شانکر شروع می شود، زمانی که ممکن است بثورات ظاهر شود. بثورات معمولا در کف پا و کف دست ظاهر می شود. زگیل های مسطح ممکن است روی ناحیه تناسلی دیده شوند. ممکن است علائمی شبیه آنفولانزا وجود داشته باشد.

عفونت نهفته: در برخی افراد، بثورات و سایر علائم ممکن است در عرض چند هفته یا چند ماه از بین بروند، اما این بدان معنا نیست که عفونت از بین رفته است. هنوز در بدن است. این عفونت نهفته نامیده می شود.

 

 

تشخیص بیماری سیفلیس چگونه است؟

برای تشخیص سیفلیس معمولاً دو آزمایش خون لازم است. غربالگری معمول برای سیفلیس برای زنانی که باردار نیستند توصیه نمی شود. همه زنان باردار باید در اولین ویزیت قبل از زایمان خود غربالگری شوند. زنان باردار در معرض خطر بالای سیفلیس ممکن است در هنگام زایمان دوباره آزمایش شوند. همچنین، برخی از کشورها حتی برای زنانی که در معرض خطر بالای عفونت نیستند،تکرار آزمایش هنگام زایمان را ضروری میدانند. 

 

با مطالعه مقاله آزمایشات لازم برای بارداری که سیفلیس هم جزئی از آنهاست با آگاهی و شناخت به سمت بارداری بروید.

 

 

سیفلیس چگونه درمان می شود؟

سیفلیس با آنتی بیوتیک درمان می شود. اگر به موقع تشخیص داده شود و درمان شود، می توان از مشکلات طولانی مدت پیشگیری کرد. طول درمان بستگی به مدت زمان ابتلا به عفونت دارد. ممکن است آزمایش خون دوره ای انجام دهید تا ببینید آیا درمان موثر بوده است یا خیر. در طول درمان باید از تماس جنسی خودداری شود. اگر سیفلیس در شما تشخیص داده شد، باید آزمایش HIV نیز انجام دهید. شرکای جنسی شما نیز باید برای سیفلیس درمان شوند. 

 

 

سیفلیس چه عوارضی دارد؟

در صورت عدم درمان، سیفلیس ممکن است سالها بعد به جدی ترین شکل خود بازگردد. سیفلیس در مراحل پایانی یک بیماری جدی است. مشکلات قلبی، مشکلات عصبی و تومور ممکن است رخ دهد که منجر به آسیب مغزی، کوری، فلج و حتی مرگ شود. در هر مرحله، سیفلیس می تواند مغز را تحت تاثیر قرار دهد که می تواند منجر به مننژیت، مشکلات شنوایی و بینایی و سایر علائم عصبی شود.

 

 

در صورت ابتلا به بیماری مقاربتی آیا لازم است به شریک جنسی خود اطلاع دهیم؟

به شریک جنسی گفتن اینکه شما یک بیماری مقاربتی دارید و به خاطر آن تحت درمان هستید، اطلاع رسانی شریک نامیده می شود. گام مهمی در درمان است. هنگامی که شرکا تحت درمان قرار می گیرند، به کاهش خطر ابتلای مجدد به شما کمک می کند.

 

 

برای جلوگیری از ابتلا به کلامیدیا، سوزاک و سیفلیس، بیماری مقاربتی چه باید کرد؟

می توان اقدامات لازم را برای جلوگیری از ابتلا به کلامیدیا، سوزاک و سیفلیس انجام داد. این اقدامات حفاظتی همچنین به محافظت در برابر سایر بیماری های مقاربتی از جمله HIV کمک می کند:

-هر بار که رابطه جنسی واژینال، دهانی یا مقعدی دارید از کاندوم استفاده کنید

 

-شریک جنسی خود را بشناسید و از روابط متعدد پرهیز کنید.هرچه شما یا شریک جنسیتان روابط دیگری داشته باشید، خطر ابتلا به STI بیشتر می شود.

-در مورد سابقه جنسی شریک زندگی خود بپرسید. از شریک زندگی خود بپرسید که آیا به بیماری های مقاربتی مبتلا بوده است یا خیر.

-از تماس با هر گونه زخم در ناحیه تناسلی شریک جنسی خود، خودداری کنید.